Het einde kwam op de financiële redactie niet als een verrassing. Als enige maanden geleden waren we gestopt met het sommeren van niet betalende leden. De briefjesmachine (Wacht niet te lang!) was al bijna vastgeroest en de computers werden alleen nog opgestart om een beetje te hyven. Het was ons duidelijk: het einde was in zicht. De HNS was enkel nog een kasplantje, dat door de altijd loyale Ed tweewekelijks met een infuus levend werd gehouden. Omdat we die zekerheid hadden, konden we vast beginnen met het opstellen van een plan voor het einde.

Het was nog zomer toen Red met nors gezicht de afdeling opliep. We waren het wel gewend, zo vlak voor het verschijnen van de nieuwe HNS moest alles op rolletjes lopen, anders waren de HNSsen te laat bij D-Ray. Om Red onze werklust duidelijk te maken, slingerde we de briefjesmachine nog maar eens aan. Terwijl de eerste briefjes “Betalen?” uit de machine kwamen rollen, schudde Red zijn hoofd. Zet ‘m maar stil. Verbaasd keken we hem aan. “Het einde is in zicht”, spreekt Red. “We stoppen met het herinneren van onze leden.” Vanaf die dag zou niemand meer een briefje op zijn of haar HNS krijgen.

Wij dachten na over hoe nu verder. Duidelijk was dat er iets met het geld wat de HNS over had moest gebeuren. Natuurlijk moesten de vrijwilligers van het laatste feest nog hun onkostenvergoeding krijgen, maar verder waren er geen schulden. Door al die goed bezochte feestjes, de stormlopende dichtbundels en de vriendelijke drukkers had de HNS best een centje opgebouwd. In overleg met de heren zelf is besloten om het geld aan een goed doel te geven. Niet zomaar een goed doel, nee, het gaat naar de HNS stichting. Een stichting die zich bezig gaat houden met het verzorgen van een platform voor schrijvers op het internet (hnsmillingen.nl) en die graag nieuwe muziek, podiumkunsten en ander vermaak in Millingen een podium wil geven. De HNS stichting gaat alle wensen, doelen en verlangens van de overleden HNS voortzetten.

Natuurlijk zijn er ook leden die nog geld van de HNS te goed hebben. Dat kunnen ze terug krijgen. Wij als financiële afdeling zullen iedereen die nog meer dan € 5,- te goed heeft automatisch benaderen (of het geld terug storten). Als je niets hoort en je wilt graag jouw tegoed terug dan moet je een mailtje sturen naar red@hnsmillingen.nl.  Dat mag ook als het minder is dan vijf euro! Iedereen die nog geld tegoed heeft, kan het terug krijgen. Wij hebben echter wel besloten dat we niet iedere zestig cent automatisch terug gaan storten. Daar moet je dus een verzoekje voor doen. Als het geld dat aan het eind van het jaar niet is opgevraagd gaat in de HNS stichting en zal worden aangewend voor de site en nieuw (Millings) talent. Natuurlijk zijn er nu ook weer leden die roepen: mag ik mijn saldo ook gewoon aan de stichting doneren? Natuurlijk, dat mag. Laat ons dat dan ook even weten. Dan hoeven wij niet eerst het geld terug te storten!

Er zijn ook leden die automatisch betalen. Zij moeten de overboeking zelf stopzetten! Daar kunnen wij niets aan doen.

Als je vragen over het financiële einde hebt, dan mag je natuurlijk altijd contact opnemen met Red. Hij heeft ons toegezegd dat we in ieder geval tot het eind van het jaar aan het werk kunnen blijven. Dus wij kunnen alle vragen beantwoorden. De financiële redactie is altijd blij geweest met de betalende en niet betalende leden. Zo bleven wij aan het werk. En voor degene die medelijden met ons hebben, dat is nergens voor nodig. Het oprichtingsbestuur van de HNS stichting heeft al toegezegd dat wij overgenomen worden. En misschien, je weet het natuurlijk nooit, spreken we elkaar nog eens op de nieuwe site!

Het kleine festival in Leuth is voor verschillende HNS-leden toch altijd weer een goede reden om de gemeentegrens te overschrijden een luisterend oor in Leuth neer te leggen. Andere jaren was Polderpop altijd de derde of zelfs vierde dag van Haldern. In roes van drank, muziek en slaaptekort trokken we naar het kleine dorpje. Dit jaar ging het ons een stuk beter af: Polderpop was na Huntenpop (zie elders in dit muzikaal periodiek). Een stuk frisser dan andere jaren vertrokken we dus tijdig naar Polderpop.

Polderpop was binnen en dat is toch een beetje jammer. We begrijpen de overwegingen en het dilemma van de organisatie wel, maar het toch al kleine festival wordt in zo’n zaaltje met twee podia toch wel heel klein.

Sinds lange tijd zagen wij weer eens een keertje de eerst band en ik kan u verzekeren: dat zullen we ook een lange tijd niet meer vergeten. Ik had erg gemengde gevoelens bij het optreden. Enerzijds vond ik de nummers goed, het tempo beviel me en de zang was niet onaardig, maar door de leeftijd van de ‘jochies’ kwam het toch allemaal wat anders over. Soms een beetje lachwekkend, vooral toch de zanger met zijn meest donkere stem riep: kiep de fukking metal live!!!! Als je dit even weg denkt dan heeft Steel Cobra zeker toekomst in de wereld die metal heet. De HNS heeft de naam in ieder geval al genoteerd!

Van een heel ander kaliber is de band The Madd. Zij omschrijven zichzelf als ‘beat from Holland’ en met die beschrijving is helemaal niets mis. De band ziet er professioneel uit, maar de zanger heeft merkbaar wat last van de zenuwen. Gelukkig verdwijnt dit snel en de band laat het ene na het andere leuke liedje horen. Na een goed half uur begint de muziek mij wat te vervelen. Gelukkig maken ze tussendoor een grapje zodat het amusant genoeg blijft. De liedjes klinken erg aanstekelijk. In de huidige hype van de britpop kon dit wel eens een verrassend buitenbeentje worden. Als een DJ The Madd oppikt, doen ze volgend jaar Lowlands!

Als Anton Walgrave begint wordt mijn achting voor de organisatie van Polderpop alleen maar groter. Wat een goede muziek. Dit is nu de derde band (singer/songwriter met band) die ik zie en het is gewoon weer goed. Het publiek van Polderpop hoort graag een goede singer/songwriter en dat blijkt ook dit jaar wel weer. Het veelal wat ouder gedeelte van het publiek staat vooraan en geniet zichtbaar. Uw verslaggever kijkt van een afstandje toe. Na het Belgische idool is het tijd voor Sideshift Harry. Een beetje ska mag op Polderpop natuurlijk niet ontbreken. De heren en dame van Sideshift Harry doen aardig hun best. Ik zit buiten en geniet van de muziek en het lekkere zonnetje. Omdat ik vind dat je naar een concert gaat om een band te zien, kijk ik de laatste paar nummers. De band vermaakt het publiek met wat grapjes die mij om de een of andere reden sterk aan de vliegende panters doet denken. Het optreden is energiek en de muziek klinkt lekker. Kortom, een leuk bandje.

Nuff Said is een band die al een tijdje bestaat en ook al drie albums uit heeft. Het zal wel aan mij of aan de drank hebben gelegen, maar ik vond het ‘wel’ leuk. Als ze er niet waren geweest, had ik niets gemist. Misschien drong het allemaal wat minder door omdat ik moest gaan eten? Lavalu zuig ik echter in één keer binnen. Natuurlijk, een vrouw achter een piano maakt een man al snel alert. Maar Mariëlle en de drummer hebben meer, bijvoorbeeld een saxofonist en een viool. Supermuzikanten! Lavalu heeft power, vuur, enthousiasme, een vlaagje björk, een beetje jazz, entertainment en oprechtheid. Volgens mij is heel Leuth eten, want we kijken met een man/vrouw of twintig naar het optreden. Stiekem denk ik dat dit toch wel het hoogtepunt van Polderpop 2006 was, hoe jammer voor alle mensen die het niet zagen. Lavalu moet je een keer live gaan checken!!

Als we wat gegeten hebben is de Transworld de eerste band die zich aandient. Het zijn een stelletje jongens die in een jaren ’80 tekenfilm zijn blijven hangen. De muziek klinkt met vlagen nog wel aardig, maar de hele show is echt te triest voor woorden. Je moet de site eens bezoeken: ze menen het ook nog eens serieus. Waarschijnlijk doet Transworld het wel heel goed na een paar gram skunk of zo.

De afsluiting is weer ouderwets goed: Bagga Bownz. Dit is een goede liveband en ook nog eens een echte festivalband. Ze speelden op Polderpop erg goed en deden net alsof ze in de Alphatent op Lowlands stonden. In werkelijkheid was het een amper gevulde vriendenkring in Leuth. Dat is ieder jaar weer jammer: zo’n goed festival, zulke leuke bands, maar dan zo’n einde.

Al met al blijft Polderpop een erg leuk festival waar het de organisatie ieder jaar weer lukt om leuke bands naar de polder te halen. Het is jammer dat Polderpop net iets te klein is. Veel heeft het niet nodig om een iets groter festival te worden, bijvoorbeeld door een wat bekendere, grotere naam te programmeren. Dan zou het allemaal net wat drukker zijn en blijven. Polderpop is nog te weinig een festival, maar meer een middag bandjes kijken. Overigens wel een hele leuke middag verrassende bandjes kijken.

Al enkele jaren bezoeken verschillende HNS-leden en crewmembers het Huntenpopfestival. Dit wordt gehouden in Veldhunten, dat ligt op een goed half uur rijden vanaf het mooie Millingen. Dit is zo dichtbij dat we ons met de lokale taximaatschappij naar het festival laten brengen (naam en toenaam volgen pas als het sponsor contract helemaal rond is).

Het festival is klein en herbergt het muziekgeweld in vier tenten. Twee grote tenten voor de Directs en de Racoons, een kleine tent voor Osdorp Possé en een oefententje voor beginnende bands. Ik begin dit festival in de Veldhunten stage. Daar spelen drie dames onder de naam Ysis. Het doet een beetje denken aan een mix van Nederlandse zangeressen. Ik vind het sympathiek maar op termijn ook wel vermoeiend.

Gelukkig schudden de mannen van Laberinto de hersenen weer wakker. Zij gaan samen met Osdorp Posse een album opnemen en mogen een kleine gig doen. Het klinkt errug stevig en de band heeft ook wel een goede presentatie. Het is een beetje latino metal en ik kan het wel waarderen. Als de heren na een nummer of vijf pleite zijn gaat het gescratch van start en meld de Osdorp Posse zich op Huntenpop 2006. Hoe het komt weet ik niet, maar ik heb de posse helemaal gemist. Ik wist van het bestaan, mijn vrienden luisterde het ook, maar ik was druk met andere muziek. Misschien moet ik me rot schamen, maar ik ken er niets van. Nu scheelde dat, want door het slechte geluid was er geen reet van te maken. De tent kwam dan ook niet los en daarmee was de ‘coming-back’ van Def P met zijn posse niet echt een succes. Pas toen Laberinto weer het podium op klom en samen met Osdorp Posse een paar liedjes deed, kwam er een beetje stemming. Die combo van Nederlands rap en (latino)metal is niet nieuw, maar daarom niet minder leuk. Gaan we zeker in de gaten houden.

Inmiddels was in de grote tent Direct begonnen. Ik kijk vanaf achteren naar het jongensbandje dat leuke liedjes maakt. Het is de tweede keer dat ik ze live zie en ik moet eerlijk zeggen dat het niet heel bijzonder is. Ze doen hun ding, roepen een keer iets naar het publiek en spelen een covertje. Spike is degene die het optreden nog een beetje levend maakt. De vorige speelde (?) hij de gedrogeerde rocker die niet stil kon staan, dit keer is hij de man met de droge humor. Ondanks zijn inspanningen en het leuke webcamgirl, ga ik op zoek naar andere muziek. En die vind ik! Nou en of! In de andere tent speelt namelijk Flaco Jiminez en nog was van die cowboys. Countrymuziek die in de jaren ’30 als ouderwets werd gezien. De tent was dan ook nagenoeg leeg. Enkele lokale rockers genoten van de liedjes en zongen alle teksten mee! Een groepje jongeren stonden gewoon hardop te lachen om de band het publiek en ik moet eerlijk zeggen dat het erg grappig was. Dat de organisatie een breed publiek probeert te trekken, begrijp ik. Maar misschien was dit wat overdreven.

Na een korte pauze val ik binnen bij een optreden van Stevie Ann. Een leuke dame die op de radio knapper is dan in het echt. Haar muziek is pakkend en ze speelt uitnodigend.

Als Stevie Ann klaar is, begint in één van de grote tenten Kashmir. Ik heb deze band al twee keer gezien en ik begrijp niet wat er leuk aan is. Omdat ik tijdens Haldern 2006 een muziekliefhebster beloofd heb Kasmir in de herkansing te doen, sta ik bij het begin van het optreden redelijk vooraan. Met keyboards en raar gepingel begint het optreden. Dit duurt erg lang, te lang. Ik wacht het twee nummer af, maar dat kan me ook niet bekoren. Daar komt bij dat het geluid veel te hard staat. Ik vlucht de tent uit. Kashmir heeft me weer niet kunnen overtuigen. Later gaan twee andere van ons ook naar Kashmir luisteren. Ze komen redelijk enthousiast terug: “Leuke rockband!!” Ik leg me er maar bij neer. Kashmir is vast goed, alleen mis ik het altijd.

Ik keer weer naar de tent van Kashmir terug. Het podium is omgebouwd voor de Stereo MC’s. Ik ken die band wel ergens van, maar helemaal plaatsen kan ik het niet. En daar komt bij dat van dergelijke dance toch niet mijn ding is. Oké, ik geef het doe: het was niet mijn ding. Ongelofelijk wat een enorm goed optreden van de Stereo MC’s. Supershow en een leuk contact met het publiek. De hele tent swingde een uur lang. Natuurlijk kende ik ‘connected’ maar de andere nummers werden net zo goed meegedanst. Werelds!!

Voor mij was het grote wachten op Kaisers Orchestra begonnen. Ik zou ze voor de zesde keer gaan zien en ik popelde van ongeduld. Alles stond al klaar, alleen Kaiser moest nog komen. Ik schreeuwde het uit toen de band het podium betrad: Kaiser!!! Alle energie die ik voor dit optreden had bewaard kon ik de rest van de show lekker bij me houden. Kaisers Orchestra was ziek, had een sterfgeval in de familie of hebben ruzie met de veldhuntelaren: wat een kutoptreden! Bijna geen contact met het publiek. De nummers werden stuk voor stuk afgedaan. De zanger zegt dat ze een paar hits in scandanavië hebben gehad en dat wij ze misschien ook wel kennen: ompta toll du dorr! De band zet echter een ander nummer in. Als hun bekenste nummer afgelopen is, verlaat ik de tent voor het einde van het optreden. Teleurgesteld in Kaiser. Maar goed, vijf optredens lang een 10 en dan nu een 1, dat maakt een gemiddelde van 8,5 en dat is nog niet slecht…

Ik sluit de avond af bij de Presidents of the Usa. Lachuh man, die presidents. Leuk bandje, al was het tien jaar geleden dat ze met Peaches een hit hadden. Dat lijkt het publiek niet te deren. De hele tent zingt het nummer uit volle borst mee. Inclusief uw verslaggever, hij had toch nog genoeg energie over!

Huntenpop 2006 was zeker weer de moeite waard. Hou volgend jaar de website in de gaten of volg de agenda in dit periodiek!

Nederland, wie kent het niet. Ja misschien Amerikanen of mensen uit de binnenlanden van Afrika die nog nooit een school van binnen hebben gezien. De meeste wereldbewoners kijken met jaloerse ogen naar ons mooie landje, als of er geen betere plaats op deze aardbol is om te vertoeven. Natuurlijk is ons landje klein we hebben daarentegen ontzettend veel buitenland, waarschijnlijk meer dan een ander land op deze planeet. We hoeven ons  natuurlijk niet klein te voelen, onze invloed in het buitenland is immens. Heeft u onze Minister-president laatst op de Navo-top niet naast Busch zien staan? Hij wilde natuurlijk even laten horen hoe goed wij als Nederlanders onze talen spreken. Engels is onze favoriete tweede taal en het eerste woordje wat we op school leren is  “Yes”. In Engeland is Engels natuurlijk de moedertaal, vandaar dat ze daar nog makkelijker “Yes”, of zelfs “Yes Mister President” kunnen zeggen. Er wordt ten onrechte over ons gezegd dat we zuinig zijn. Er doet zelfs een verhaal de ronde dat men onze schepen op volle zee in een oogopslag kan herkennen. Het zijn namelijk de enige schepen waar geen meeuwen achter vliegen. Dat is natuurlijk onzin, we zijn zelfs scheutig met geld, al moet gezegd worden dat er eerst goed nagedacht wordt hoe we die centen terug kunnen verdienen. We hebben door de geschiedenis heen geleerd dat een gezonde handelsgeest goed met ons Christelijk geloof te verenigen is. We kunnen veel goeds in deze wereld doen, maar we hoever er natuurlijk niet armer van te worden. In het verleden  hebben we hele continenten van arbeiders voorzien en heel wat handelswaar op de plaats van bestemming of naar Nederland gebracht. Daarom spreken ze in de meeste landen van deze wereld ook enkele woordjes Nederlands, zoals: “Kijken niet kopen”, “Ajax”, of “apartheid”. Nederland is wel het eerste land dat apartheid heeft afgeschaft, we discrimineren en generaliseren daarom ook niet, we hebben een multiculturele samenleving met kut Marokkanen, blauwen, Surinamers, Turken en nog wat ander werkschuw tuig dat profiteert, steelt en onze straten onveilig maakt. Dit zijn natuurlijk maar kleine probleempjes  voor onze parlementaire democratie. We zijn de uitvinders geweest van het “Poldermodel”, wat  in de hele wereld goed verkocht. Toen de markt verzadigd was introduceerde we met onze handelsgeest  “de nieuwe politiek”. Iets wat heden ten dagen bijzonder goed loopt. De lucht hangt vol met proefballonnetjes, waar de kranten vol van staan. Iedereen heeft in ons lande kans om in het parlement te komen. Het zijn hier niet alleen miljonairs die de dienst uitmaken en gestudeerd hoeft men zeker niet te hebben. Hier wordt geluisterd naar de stem van het volk.  Er zijn natuurlijk nog veel meer dingen waar wij als Nederland  in uitblinken in deze grote wereld. Neem bijvoorbeeld het voetbal. We doen het toch maar even met onze jongens en dan te bedenken dat Duitsland tachtig miljoen inwoners heeft. We zijn natuurlijk heel bescheiden over onze prestaties, daar lopen we niet mee te koop. Iedereen ziet vanzelf dat wij bijvoorbeeld schaatsnatie nummer één van de wereld zijn. Een wereld die voor een groot deel onder water zou staan als wij niet onze waterbouwingenieurs hadden gestuurd of waar veel schepen ter zee gezonken waren, hadden wij niet Smit Tak om ze van de ondergang te redden. Een landje van handelaars, zo staan we bekend. Overal waar vraag is zien we mogelijkheden om voor het aanbod te zorgen. Neem bijvoorbeeld onze exteci pillen of het Nederwiet. Wereldweit bekend door onze Koffieshops en onze nette rosse beurten een land dat in de vakantiemaanden uitpuilt van de torristen die komen voor Rembrand en van Gogh, die willen vertoeven in het land van Heineke en de Shell een sprookjes land met koninginnen en prinsen. We zijn een voorbeeld voor Europa wat betreft Het gedoogbeleid, euthanasie en het Homohuwelijk. We zijn tot op heden een echte rechtstaat en herbergen in den Haag zelfs het internationaal gerechtshof, waar schurken vanuit de hele wereld terecht moeten staat. We zijn solidair met alle arme landen in de wereld maar vooral met onze bondgenoten die strijden tegen het terrorisme. We zijn een van de belangrijkste schakels in de Europese Unie. We zijn een klein land maar persoonlijk groot van stuk. Wereldwijd staan we op de vierde plaats in de ranglijst van welgevoede bevolkingsgroepen. Bekent onze nationale gerechten, zoals: De Stampotten en de frikadel, onze Pizza’s of de Chinees. Broodje shoarma of kebab. Haagse hopjes en chocolademelk met speculaas. We drinken Alcohol maar nooit teveel. We sparen het milieu en doen veel met de fiets, we roken en bewegen matig en daarom worden we heel oud. Kortom, waar kan een mens het beter hebben als in dit mooie land? Al zou ergens anders de zon het hele jaar ook schijnen, wie houd er niet af en toe van een mistige en druilerige Hollandse herfst, of van een kwakkelige winter met alleen maar natte sneeuw? Als je ons landje in een spiegel zou bekijkt is het goed te begrijpen dat iedereen hier wel wil wonen. Nergens is het intelligentiepeil zo hoog, is iedereen zo rijk en gelukkig, zo vrijgevig en menslievend. Nergens zo knap, lief en bijdehand. Spiegeltje, Spiegeltje aan de wand waar is het op deze wereld mooier dan in ons geweldige Nederland?

Een verraderlijke titel, dat dan weer wel. Eigenlijk zat het zo… enige HNS lieden, schrijvers redacteuren en aanverwanten, evenals vrienden en wat al dies meer zei (en nu maar hopen dat hier geen onzin staat) kregen het weer in de kop om er een weekend tussenuit te gaan. En zoals we dat al 2 keer eerder hadden gedaan was dit nu ook weer het geval. Deze keer lag de organisatie bij ons aller bam. En deze had het uitstekend voor elkaar, dat moet gezegd worden. Het kwam allemaal een beetje laat op gang, maar toch alles okidoki zeg maar.

En ja… natuurlijk moet er weer een hoop misgaan, anders komt het niet goed met ons. Meteen bij het wegrijden reed de auto waarbij uw Stimpy navigator was de verkeerde kant op. Namelijk bij de kastanje rechtdoor i.p.v. weer terug de heerbaan op. Nou, als dat typerend zou zijn voor de rest van de reis dan beloofde dat nog wat, en inderdaad het zou nog wat gaan beloven. Na dat er 1 auto de weg was kwijt geraakt in Nijmegen kwamen weer allemaal samen bij een tankstation / parkeerplaats alwaar ontbeten werd en naar Ralph Imbar werd gekeken. Want, jawel, het was hij die uit een zwarte Porsche Boxter kwam stappen. We dachten nog even dat we voor de gek gehouden werden, maar het was toch echt hem, moest ook ff tanken…. Wel leuk, minder voor hem omdat er al meteen weer enige mensen riepen en wezen, maar ja dan moet je maar geen tros-coryfee worden!

Na het ontbijt bij het tankstation werd de reis vervolgd en na nog 1 keer verkeerd gereden te zijn tussen Aken en Vaals kwamen we dan toch met een omweg-etje aan in ons mooi Belgische huis, “aan de rand van de voerstreek” zoals bam het omschreef. En niet zomaar een huis… zeg maar een flinke keet dus. Raar was wel dat we de sleutel niet hoefde af te halen. De eigenaar had de sleutel in de deur laten zitten “het ligt helemaal afgelegen en er valt toch niks weg te halen” was het moto. We hebben dan ook niemand gezien totdat we moesten vertrekken. Het mooiste van het huis was toch wel het zwembad. Waaaaat??? Yup, een zwembad. Heerlijk, de hele dag lekker warm. Maaruh… laat ik het ff chronologisch houden. Boodschappen moesten er gedaan worden en in de dagen voor het vertrek gonsde het al door de ploeg, Yupiler of Stella Artois (revererende aan het te verkrijgen bier in België). De Yupiler aanhangers waren overtuigend in de minderheid maar al met al zou deze bier-strijd geen probleem worden. Het was op de bewuste vrijdag namelijk een of andere feestdag in België, Allerzielen of zo? Dus zat er niks anders op dan om naar Nederland terug te rijden, maar omdat dit maar een kwartiertje met de auto was viel het nog reuze mee. Grolsch werd het dus. Geen probleem. Na nog wat andere noodzakelijke boodschappen gedaan te hebben, en bam vermanend aangesproken te hebben op zijn kruissnelheid, de achterste auto’s konden het namelijk niet bijhouden, togen wij weer richting onze residentie. Maar eerste moesten er nog ff 4 auto’s achter elkaar op de weg kijken. Het zag er allemaal heel vermakelijk uit.

Die bewuste avond werd er gezwommen, getafeltennist (was ook aanwezig) en gelounged, wat voornamelijk Ed’s favoriete hobby was dat weekend. De lounge hoek was een fijn onderdeel van het huisje. Je keek namelijk vanaf een verhoging neer op de zitkuil en kon zo toch alles in de gaten houden terwijl je heerlijk languit op een stuk matras of zo lag. Volgens Red leek het wel een porno-boerderij.

Zaterdag werd er ook nog iets ondernomen, en iedereen ging mee. Dat is iets wat toch wel zeldzaam mag worden genoemd. Dat er in Aken zelf dat weer een opsplitsing van de groep kwam, tja, dat zal dat weer onvermijdelijk zijn. Eerst werd er een bezoek gebracht aan het 3 landen punt. Niet veel te zien daaro behalve dan een paal in de grond en een uitkijk toren. Hierna werd Aken dus bezocht, en gezegd moet worden dat het een leuk stadje is. Pittoreske binnenstad met veel eet/drink gelegenheden, en een grote kerk of zou het een dom zijn geweest? Naja, de moeite waard dus. Op de terugweg, na natuurlijk weer verkeerd te zijn gereden, werd er gegeten in Vaals bij een Grieks eethuis. Lekker goedkoop en zeer smakelijk toch wel. Dat de bediening niet al te goed was werd gecompenseerd door de bediening (?).

Zondag was uiteraard de lambal-dag van het weekend. De meeste voerde die dag helemaal niks uit. Een klein groepje ging ff wandelen in het bos, althans dat was de bedoeling, na 2x een doodlopend stuk te zijn ingelopen werd de moed opgegeven. Wel werd er nog even een Amerikaans WOII begraafplaats bezocht. Indrukwekkend al die witte kruizen, erg veel ook.
Natuurlijk werd er ook nog gesport en gespeld die dag. Triviant en Yahtzee waren zeer geliefd alsmede tafeltennis waar D-Ray en Hoens een compleet toernooi afwikkelde. Ook uw Stimpy heeft nog geparticipeerd in een wedstrijdje dubbelen met D-Ray als partner en als tegenspelers Hoens en Ed. Hoens en Ed kwamen als winnaar uit de bus, maar het moet gezegd worden dat wij toch het betere spel hadden! Overall winnaar van het weekend was toch wel D-Ray die als Betinne Vriezekoop eiges stond te smashen en te meppen. Zekers werd er ook nog gezwommen. En inderdaad… door alcohol gebruik koel je sneller af. Nu weten wij dus ook in de praktijk waarom zwervers in Moskou met bosjes vallen in de winter. Met andere woorden, na een paar biertjes leek het water veel kouder, althans de gevoelstemperatuur was toch lager.

’s Maandags was de dag van vertrek. Om twaalf uur stond de schoonmaakdienst al op de stoep, iets wat wij niet hadden verwacht, omdat bam andere informatie kreeg. Dus ietwat gehaast verlieten wij onze residentie en togen huiswaarts, althans dat leek zo. Jammer dat de camel-poster van de muur af moest, wij vonden het er in iedergeval beter uitzien dat het stukje huisvlijt dat er hing toen wij kwamen, maar ja, hun huis hè. Onderweg werd namelijk besloten om toch nog even Valkenburg aan te doen. En dat mag toch als een succes benoemd worden. Leuk stadje, ff nog wat gedronken en gegeten. Wat winkeltjes bekeken, je kent het wel. Een boekenwinkeltje wat toch nog het leukste. Het leek wel een soort “Anneke van Pouw”. Er stond een oude man in de winkel, gebogen rug en witte baard. De boeken en strips waren veelal nog in gulden geprijsd en de winkel zag er authentiek uit. Hier heeft uw Stimpy nog een vrij zeldzame remaken van een oude Suske en Wiske gekocht. Helemaal in zijn nopjes dus. De dag werd, na wederom verkeerd te zijn gereden afgesloten met een Kaas Champignon pannenkoek in Berg en Dal. Niks verkeerds aan dus dit weekend!

Heeft u dat ook? Zo af en toe dat u na aanleiding van een persbericht een mening ventileert, om vervolgens tot de conclusie te komen dat u beter uw mond had kunnen houden. De les die iedereen van tijd tot tijd leert, is dat men eerst meer en volledigere informatie moet hebben om een genuanceerd oordeel over een bepaald onderwerp of voorval te kunnen vellen. Tijd heelt niet alleen wonden, maar is ook nodig om goed over bepaalde dingen na te kunnen denken. Het jezelf kunnen verplaatsen in de situatie van een ander is ook een eigenschap die goed van pas kan komen. Wie zonder zonden is werpen de eerste steen! Of wat Gij niet wilt dat u geschied doe dat ook een ander niet!

 De reacties waren niet van de lucht toen in de Telegraaf gestaan had, dat Prins Bernhard gebeld heeft na aanleiding van een bericht dat twee medewerkers van de AH-vestiging in Amsterdam voor de rechtbank moeten komen, omdat ze een overvaller tijdens het overmeesteren de neus gebroken hebben. “Waar zijn ze in Nederland mee bezig”, was de reactie van veel gewonen Nederlanders. “Ze hadden hem helemaal in elkaar moeten slaan”. “De helden worden gestraft, terwijl de criminelen vrij uit gaan.” Allemaal begrijpelijke reacties, maar denkt de gemiddelde Nederlander nu echt dat het OM en ons rechtssysteem onrechtvaardig is? De feiten die later over dit voorval boven tafel kwamen, gaven een heel ander zicht op de gebeurtenis. Na dat de overvaller overmeesterd was en hij door de gearriveerde politie in de boeien was geslagen hebben de achtervolgers hem in het gezicht getrapt.  Misschien een begrijpelijke reactie op wat de overvaller op dat moment tegen de achtervolgers heeft gezegd. Der Alte weet het niet, zoals ook de rest van Nederland niet precies weet wat op dat moment de aanleiding is geweest. Is het dan niet begrijpelijk dat na een aanklacht (ook een  overvaller heeft in Nederland het recht om een aanklacht in te dienen) een rechter zich over deze zaak uitspreekt.

Iedereen in Nederland heeft op het moment de mond vol over zinloos geweld. Is natrappen niet ook zinloos geweld? Moeten we niet consequent zijn. Zou u na beschuldiging van een delict ook niet verlangen dat alle feiten eerlijk ter beoordeling worden genomen? Waar ligt ander de grens, als we niet aan ons rechtstelsel vasthouden. “Volksendfinden”, of lynchpraktijken. Iedere gewonen burger heeft wel eens gehoord dat hij geen eigen rechter mag spelen. Zet hij zichzelf niet voor schut, de Prins, al hij zichzelf niet goed laat voorlichten voordat hij de Nederlandse rechtspraak aanklaagt? Is het niet domweg stemmen proberen te winnen als VVD-leider Zalm, de reactie van de Prins toejuicht en verklaart dat de twee medewerkers een koninklijke onderscheiding moeten krijgen.

De grote fout ligt volgens der Alte bij de media. Fokken die het publiek niet te veel op. Was het verhaal voor de Telegraaf interessant geweest wanneer ze alle feiten van het relaas hadden geplaatst? Ze hadden het waarschijnlijk  niet geplaatst en de Prins was in de Ogen van der Alte niet zo afgegaan, of was dat misschien ook de bedoeling van de krant? Een man van 91 jaar die een heel leven achter de rug heeft, waarin hij van fouten heeft kunnen leren (Lockheat ed.), die alle tijd heeft om na te denken en de mogelijkheden heeft feiten na te trekken. Hij heeft wel een discussie losgemaakt, maar of het resultaat daarvan goed voor ons land is valt te betwijfelen.

Vooral de zogenaamde nieuwe politiek slaat munt uit dit soort voorvallen. Door de roep naar hogere en minimumstraffen. In ons rechtstelsel is bepaald dat de strafmaat overgelaten wordt aan een onafhankelijke rechter, die de straf individueel bepaald op basis van de specifieke omstandigheden. Toen der Alte vorig jaar een bekeuring kreeg voor het rijden door rood, vond hij het jammer dat hij zich niet kon verdedigen en uit kon leggen dat hij er in dit geval niets aan kon doen. Dat het geen opzet was, maar juist gebeurde om een ander ter wille te zijn. Hoe onrechtvaardig is dan zo’n straf die van een foto, automatisch via een computer gegeven wordt. Dat zijn natuurlijk maar een paar rotcenten, maar het onrechtvaardige gevoel is er toch. Moet een vrouw die bijvoorbeeld jaren door haar man mishandeld en verkracht is en in een impuls en uit pure wanhoop haar man bij de zoveelste mishandeling met een zwaar voorwerp dood slaat een door de politiek van te voren vastgestelde straf krijgen? Is het systeem, dat we nu hebben niet rechtvaardiger? In de Verenigde Staten is al bewezen dat minimum en hogere straffen niet helpen om de criminaliteit te verlagen. Iemand die uit een impuls een moord pleegt denkt op dat moment niet na over de straf die hem boven het hoofd hangt. Laten u door de media en de zogenaamde nieuwe politiek de kop niet gek maken. Laten we in Nederland vooral niet overhaast conclusies trekken en na blijven denken.

Zo heeft der Alte nagedacht over de nieuwe methode die de VS gebruiken om leden van al-Qaeda te doden. Twee weken gelden heeft de CIA in Jemen met een “Unmanned Aerial Vehicle” een raket op een vrachtwagen afgevuurd en daarmee een topman met vijf andere al-Qaeda mensen gedood. Het onbemande vliegtuig kan vanaf grote afstanden gestuurd worden en door middel van camera’s en laserstralen raketten afvuren. U moet het zich eens voorstellen. U gaat naar u werk en opeens komt er een straal uit de hemel en u bent er geweest. Zonder vorm van proces, geen mogelijkheid om u te verdedigen. De Heer heeft besloten u tot zich te nemen! Niet dat der Alte een al-Qaeda fan is, maar stelt u het zich eens voor. Ergens op deze wereld zitten mensen die zonder dat u het weet en zonder proces in een klap u leven kunnen beëindigen. Er is geen mogelijkheid om zich te verdedigen. Natuurlijk kan hetzelfde gebeuren wanneer u het onschuldige slachtoffer wordt van een terroristische aanslag, maar de daders noemen we dan ook terroristen. Wie zijn dan die anderen? Is dat dan de rechter en de beul in een persoon? Der Alte is er nog niet helemaal uit, maar denkt wel dat het vanuit ons christelijk geloof niet goed te praten is.  Misschien dat onze Pastoor of een andere HNS lezer mij kan vertellen wat nu precies het verschil is?

De gelegenheidsformatie Hardpan, eigenlijk geen formatie maar meer een gebeurtenis, hebben op 19 oktober j.l. hun Europese tournee met waardevolle wijze afgesloten in Jeugdcentrum KARO in Wesel. De vier singer-songwriters Todd Thibaud, Chris Burroughs, Terry Lee Hale en Joseph Parsons kwamen eind mei met de gelijknamige CD op de markt. Om dit geluidsmoment, van tien gedenkwaardige dagen na de elfde september 2001, te ondersteunen werd intensief door Duitsland, Zwitserland, Italië en Nederland getoerd.

De muziek, van de nieuwe Harpan CD, is vastgelegd op een historisch moment in de Amerikaanse geschiedenis. Op 10 september 2001 zit Todd Thibaud in een vliegtuig van de vliegtuigmaatschappij United Airlines, op weg van Boston naar Tucson, Arizona. Eenmaal aan gekomen, in de hagelnieuwe studio van Chris Burroughs thuis, werd het wederzien stevig gevierd. Ineens was daar die desastreuze ochtend van 11 september 2001. Het viertal stond vastgenageld aan de grond, te kijken naar de onheilspellende beelden op CNN. Wat er door de hoofden van de heren is heengegaan weet niemand maar ze besloten alsnog, die zelfde avond nog, de liedjes van elkaar aan te leren. Het resultaat mag er zijn, 13 bloedstollende songs, drie van elk, en één gezamenlijk geschreven nummer, Tucson Sky. De hitte en de stof van de woestijn, in Tucson Arizona, trosterend bundelden de mannen hun talenten en ideeën en hebben waarschijnlijk hiermee één het beste singer-songwriteralbum alle tijden gemaakt. Het verslag van hetgeen het viertal heeft doorgemaakt, in die 10 dagen, werd nadrukkelijk aangehaald tijdens het voorlopig laatste gezamenlijk optreden in Wesel.

Hello, tonight we are Hardpan, en vervolgens werd afgetrapt met de roots rocker Closer To The Border. De liedjes van de Hardpan CD werden professioneel de zaal in gesmeten. Af en toe weken de uitvoeringen hiervan af van het origineel, maar verloor daarbij nimmer aan de eigen identiteit. Het zeer gedisciplineerde luisterpubliek dat, na later bleek, uit 50% regio Hollanders bestond absorbeerde de verhalen rondom de liedjes met genoegen en zong af en toe uit volle borst mee. Het hopeloos gestuntel met het geluid, tijdens het Hardpan optreden op het Take Root Festival in Assen begin deze maand, werd dit keer met zeer nauwkeurige precisie geregisseerd. De mannen wisselden nu moeiteloos van instrument zonder dat de geluidstechnicus in problemen kwam. Opvallendste instrument was de doosdrum (karntonnendoos verpakt in zwarte tape) Todd Thibaud profileerde zich als de beste boxdrummer terwijl Terry Lee (van Halen) Hale bewees niet alleen prima uit de voeten kunnen met een Dobro maar ook duivels goed de elektrisch gitaar kan hanteren. Aanstootgevende countryrock liedjes wisselden elkaar af met aangrijpende roots-rock ballades. De tijdens de tournee nieuw geknede Hardpan liedjes sluiten naadloos aan en luiden Hardpan fase twee in. Het catchy Crocodile, het gevoelige What It’s All en To Bury An Angel brengen het concert van The Hardpanners tot de ultieme climax. Voor een nagenoeg uitverkochte broeierige zaal, speelde Chris Burroughs (Red), Terry Lee Hale (Steel Trap), Joseph Parsons (Houston) en Todd Thibaud (Hoss) ruim 2 uur aaneengesloten. Met de waardige afsluiter en het onthullende No Disguise kwam er een eind aan ruim een maand Hardpan On Tour in Europa. De wereld zal nooit meer hetzelfde zijn.