Het kleine festival in Leuth is voor verschillende HNS-leden toch altijd weer een goede reden om de gemeentegrens te overschrijden een luisterend oor in Leuth neer te leggen. Andere jaren was Polderpop altijd de derde of zelfs vierde dag van Haldern. In roes van drank, muziek en slaaptekort trokken we naar het kleine dorpje. Dit jaar ging het ons een stuk beter af: Polderpop was na Huntenpop (zie elders in dit muzikaal periodiek). Een stuk frisser dan andere jaren vertrokken we dus tijdig naar Polderpop.

Polderpop was binnen en dat is toch een beetje jammer. We begrijpen de overwegingen en het dilemma van de organisatie wel, maar het toch al kleine festival wordt in zo’n zaaltje met twee podia toch wel heel klein.

Sinds lange tijd zagen wij weer eens een keertje de eerst band en ik kan u verzekeren: dat zullen we ook een lange tijd niet meer vergeten. Ik had erg gemengde gevoelens bij het optreden. Enerzijds vond ik de nummers goed, het tempo beviel me en de zang was niet onaardig, maar door de leeftijd van de ‘jochies’ kwam het toch allemaal wat anders over. Soms een beetje lachwekkend, vooral toch de zanger met zijn meest donkere stem riep: kiep de fukking metal live!!!! Als je dit even weg denkt dan heeft Steel Cobra zeker toekomst in de wereld die metal heet. De HNS heeft de naam in ieder geval al genoteerd!

Van een heel ander kaliber is de band The Madd. Zij omschrijven zichzelf als ‘beat from Holland’ en met die beschrijving is helemaal niets mis. De band ziet er professioneel uit, maar de zanger heeft merkbaar wat last van de zenuwen. Gelukkig verdwijnt dit snel en de band laat het ene na het andere leuke liedje horen. Na een goed half uur begint de muziek mij wat te vervelen. Gelukkig maken ze tussendoor een grapje zodat het amusant genoeg blijft. De liedjes klinken erg aanstekelijk. In de huidige hype van de britpop kon dit wel eens een verrassend buitenbeentje worden. Als een DJ The Madd oppikt, doen ze volgend jaar Lowlands!

Als Anton Walgrave begint wordt mijn achting voor de organisatie van Polderpop alleen maar groter. Wat een goede muziek. Dit is nu de derde band (singer/songwriter met band) die ik zie en het is gewoon weer goed. Het publiek van Polderpop hoort graag een goede singer/songwriter en dat blijkt ook dit jaar wel weer. Het veelal wat ouder gedeelte van het publiek staat vooraan en geniet zichtbaar. Uw verslaggever kijkt van een afstandje toe. Na het Belgische idool is het tijd voor Sideshift Harry. Een beetje ska mag op Polderpop natuurlijk niet ontbreken. De heren en dame van Sideshift Harry doen aardig hun best. Ik zit buiten en geniet van de muziek en het lekkere zonnetje. Omdat ik vind dat je naar een concert gaat om een band te zien, kijk ik de laatste paar nummers. De band vermaakt het publiek met wat grapjes die mij om de een of andere reden sterk aan de vliegende panters doet denken. Het optreden is energiek en de muziek klinkt lekker. Kortom, een leuk bandje.

Nuff Said is een band die al een tijdje bestaat en ook al drie albums uit heeft. Het zal wel aan mij of aan de drank hebben gelegen, maar ik vond het ‘wel’ leuk. Als ze er niet waren geweest, had ik niets gemist. Misschien drong het allemaal wat minder door omdat ik moest gaan eten? Lavalu zuig ik echter in één keer binnen. Natuurlijk, een vrouw achter een piano maakt een man al snel alert. Maar Mariëlle en de drummer hebben meer, bijvoorbeeld een saxofonist en een viool. Supermuzikanten! Lavalu heeft power, vuur, enthousiasme, een vlaagje björk, een beetje jazz, entertainment en oprechtheid. Volgens mij is heel Leuth eten, want we kijken met een man/vrouw of twintig naar het optreden. Stiekem denk ik dat dit toch wel het hoogtepunt van Polderpop 2006 was, hoe jammer voor alle mensen die het niet zagen. Lavalu moet je een keer live gaan checken!!

Als we wat gegeten hebben is de Transworld de eerste band die zich aandient. Het zijn een stelletje jongens die in een jaren ’80 tekenfilm zijn blijven hangen. De muziek klinkt met vlagen nog wel aardig, maar de hele show is echt te triest voor woorden. Je moet de site eens bezoeken: ze menen het ook nog eens serieus. Waarschijnlijk doet Transworld het wel heel goed na een paar gram skunk of zo.

De afsluiting is weer ouderwets goed: Bagga Bownz. Dit is een goede liveband en ook nog eens een echte festivalband. Ze speelden op Polderpop erg goed en deden net alsof ze in de Alphatent op Lowlands stonden. In werkelijkheid was het een amper gevulde vriendenkring in Leuth. Dat is ieder jaar weer jammer: zo’n goed festival, zulke leuke bands, maar dan zo’n einde.

Al met al blijft Polderpop een erg leuk festival waar het de organisatie ieder jaar weer lukt om leuke bands naar de polder te halen. Het is jammer dat Polderpop net iets te klein is. Veel heeft het niet nodig om een iets groter festival te worden, bijvoorbeeld door een wat bekendere, grotere naam te programmeren. Dan zou het allemaal net wat drukker zijn en blijven. Polderpop is nog te weinig een festival, maar meer een middag bandjes kijken. Overigens wel een hele leuke middag verrassende bandjes kijken.

Dit artikel is verschenen in een HNS rond zaterdag 28 oktober 2006.
Je kan de reacties op dit artikel volgen via de RSS 2.0 feed.
Je kan reageren, of een trackback vanaf je eigen website doen.