Het einde kwam op de financiële redactie niet als een verrassing. Als enige maanden geleden waren we gestopt met het sommeren van niet betalende leden. De briefjesmachine (Wacht niet te lang!) was al bijna vastgeroest en de computers werden alleen nog opgestart om een beetje te hyven. Het was ons duidelijk: het einde was in zicht. De HNS was enkel nog een kasplantje, dat door de altijd loyale Ed tweewekelijks met een infuus levend werd gehouden. Omdat we die zekerheid hadden, konden we vast beginnen met het opstellen van een plan voor het einde.

Het was nog zomer toen Red met nors gezicht de afdeling opliep. We waren het wel gewend, zo vlak voor het verschijnen van de nieuwe HNS moest alles op rolletjes lopen, anders waren de HNSsen te laat bij D-Ray. Om Red onze werklust duidelijk te maken, slingerde we de briefjesmachine nog maar eens aan. Terwijl de eerste briefjes “Betalen?” uit de machine kwamen rollen, schudde Red zijn hoofd. Zet ‘m maar stil. Verbaasd keken we hem aan. “Het einde is in zicht”, spreekt Red. “We stoppen met het herinneren van onze leden.” Vanaf die dag zou niemand meer een briefje op zijn of haar HNS krijgen.

Wij dachten na over hoe nu verder. Duidelijk was dat er iets met het geld wat de HNS over had moest gebeuren. Natuurlijk moesten de vrijwilligers van het laatste feest nog hun onkostenvergoeding krijgen, maar verder waren er geen schulden. Door al die goed bezochte feestjes, de stormlopende dichtbundels en de vriendelijke drukkers had de HNS best een centje opgebouwd. In overleg met de heren zelf is besloten om het geld aan een goed doel te geven. Niet zomaar een goed doel, nee, het gaat naar de HNS stichting. Een stichting die zich bezig gaat houden met het verzorgen van een platform voor schrijvers op het internet (hnsmillingen.nl) en die graag nieuwe muziek, podiumkunsten en ander vermaak in Millingen een podium wil geven. De HNS stichting gaat alle wensen, doelen en verlangens van de overleden HNS voortzetten.

Natuurlijk zijn er ook leden die nog geld van de HNS te goed hebben. Dat kunnen ze terug krijgen. Wij als financiële afdeling zullen iedereen die nog meer dan € 5,- te goed heeft automatisch benaderen (of het geld terug storten). Als je niets hoort en je wilt graag jouw tegoed terug dan moet je een mailtje sturen naar red@hnsmillingen.nl.  Dat mag ook als het minder is dan vijf euro! Iedereen die nog geld tegoed heeft, kan het terug krijgen. Wij hebben echter wel besloten dat we niet iedere zestig cent automatisch terug gaan storten. Daar moet je dus een verzoekje voor doen. Als het geld dat aan het eind van het jaar niet is opgevraagd gaat in de HNS stichting en zal worden aangewend voor de site en nieuw (Millings) talent. Natuurlijk zijn er nu ook weer leden die roepen: mag ik mijn saldo ook gewoon aan de stichting doneren? Natuurlijk, dat mag. Laat ons dat dan ook even weten. Dan hoeven wij niet eerst het geld terug te storten!

Er zijn ook leden die automatisch betalen. Zij moeten de overboeking zelf stopzetten! Daar kunnen wij niets aan doen.

Als je vragen over het financiële einde hebt, dan mag je natuurlijk altijd contact opnemen met Red. Hij heeft ons toegezegd dat we in ieder geval tot het eind van het jaar aan het werk kunnen blijven. Dus wij kunnen alle vragen beantwoorden. De financiële redactie is altijd blij geweest met de betalende en niet betalende leden. Zo bleven wij aan het werk. En voor degene die medelijden met ons hebben, dat is nergens voor nodig. Het oprichtingsbestuur van de HNS stichting heeft al toegezegd dat wij overgenomen worden. En misschien, je weet het natuurlijk nooit, spreken we elkaar nog eens op de nieuwe site!

Het kleine festival in Leuth is voor verschillende HNS-leden toch altijd weer een goede reden om de gemeentegrens te overschrijden een luisterend oor in Leuth neer te leggen. Andere jaren was Polderpop altijd de derde of zelfs vierde dag van Haldern. In roes van drank, muziek en slaaptekort trokken we naar het kleine dorpje. Dit jaar ging het ons een stuk beter af: Polderpop was na Huntenpop (zie elders in dit muzikaal periodiek). Een stuk frisser dan andere jaren vertrokken we dus tijdig naar Polderpop.

Polderpop was binnen en dat is toch een beetje jammer. We begrijpen de overwegingen en het dilemma van de organisatie wel, maar het toch al kleine festival wordt in zo’n zaaltje met twee podia toch wel heel klein.

Sinds lange tijd zagen wij weer eens een keertje de eerst band en ik kan u verzekeren: dat zullen we ook een lange tijd niet meer vergeten. Ik had erg gemengde gevoelens bij het optreden. Enerzijds vond ik de nummers goed, het tempo beviel me en de zang was niet onaardig, maar door de leeftijd van de ‘jochies’ kwam het toch allemaal wat anders over. Soms een beetje lachwekkend, vooral toch de zanger met zijn meest donkere stem riep: kiep de fukking metal live!!!! Als je dit even weg denkt dan heeft Steel Cobra zeker toekomst in de wereld die metal heet. De HNS heeft de naam in ieder geval al genoteerd!

Van een heel ander kaliber is de band The Madd. Zij omschrijven zichzelf als ‘beat from Holland’ en met die beschrijving is helemaal niets mis. De band ziet er professioneel uit, maar de zanger heeft merkbaar wat last van de zenuwen. Gelukkig verdwijnt dit snel en de band laat het ene na het andere leuke liedje horen. Na een goed half uur begint de muziek mij wat te vervelen. Gelukkig maken ze tussendoor een grapje zodat het amusant genoeg blijft. De liedjes klinken erg aanstekelijk. In de huidige hype van de britpop kon dit wel eens een verrassend buitenbeentje worden. Als een DJ The Madd oppikt, doen ze volgend jaar Lowlands!

Als Anton Walgrave begint wordt mijn achting voor de organisatie van Polderpop alleen maar groter. Wat een goede muziek. Dit is nu de derde band (singer/songwriter met band) die ik zie en het is gewoon weer goed. Het publiek van Polderpop hoort graag een goede singer/songwriter en dat blijkt ook dit jaar wel weer. Het veelal wat ouder gedeelte van het publiek staat vooraan en geniet zichtbaar. Uw verslaggever kijkt van een afstandje toe. Na het Belgische idool is het tijd voor Sideshift Harry. Een beetje ska mag op Polderpop natuurlijk niet ontbreken. De heren en dame van Sideshift Harry doen aardig hun best. Ik zit buiten en geniet van de muziek en het lekkere zonnetje. Omdat ik vind dat je naar een concert gaat om een band te zien, kijk ik de laatste paar nummers. De band vermaakt het publiek met wat grapjes die mij om de een of andere reden sterk aan de vliegende panters doet denken. Het optreden is energiek en de muziek klinkt lekker. Kortom, een leuk bandje.

Nuff Said is een band die al een tijdje bestaat en ook al drie albums uit heeft. Het zal wel aan mij of aan de drank hebben gelegen, maar ik vond het ‘wel’ leuk. Als ze er niet waren geweest, had ik niets gemist. Misschien drong het allemaal wat minder door omdat ik moest gaan eten? Lavalu zuig ik echter in één keer binnen. Natuurlijk, een vrouw achter een piano maakt een man al snel alert. Maar Mariëlle en de drummer hebben meer, bijvoorbeeld een saxofonist en een viool. Supermuzikanten! Lavalu heeft power, vuur, enthousiasme, een vlaagje björk, een beetje jazz, entertainment en oprechtheid. Volgens mij is heel Leuth eten, want we kijken met een man/vrouw of twintig naar het optreden. Stiekem denk ik dat dit toch wel het hoogtepunt van Polderpop 2006 was, hoe jammer voor alle mensen die het niet zagen. Lavalu moet je een keer live gaan checken!!

Als we wat gegeten hebben is de Transworld de eerste band die zich aandient. Het zijn een stelletje jongens die in een jaren ’80 tekenfilm zijn blijven hangen. De muziek klinkt met vlagen nog wel aardig, maar de hele show is echt te triest voor woorden. Je moet de site eens bezoeken: ze menen het ook nog eens serieus. Waarschijnlijk doet Transworld het wel heel goed na een paar gram skunk of zo.

De afsluiting is weer ouderwets goed: Bagga Bownz. Dit is een goede liveband en ook nog eens een echte festivalband. Ze speelden op Polderpop erg goed en deden net alsof ze in de Alphatent op Lowlands stonden. In werkelijkheid was het een amper gevulde vriendenkring in Leuth. Dat is ieder jaar weer jammer: zo’n goed festival, zulke leuke bands, maar dan zo’n einde.

Al met al blijft Polderpop een erg leuk festival waar het de organisatie ieder jaar weer lukt om leuke bands naar de polder te halen. Het is jammer dat Polderpop net iets te klein is. Veel heeft het niet nodig om een iets groter festival te worden, bijvoorbeeld door een wat bekendere, grotere naam te programmeren. Dan zou het allemaal net wat drukker zijn en blijven. Polderpop is nog te weinig een festival, maar meer een middag bandjes kijken. Overigens wel een hele leuke middag verrassende bandjes kijken.

Al enkele jaren bezoeken verschillende HNS-leden en crewmembers het Huntenpopfestival. Dit wordt gehouden in Veldhunten, dat ligt op een goed half uur rijden vanaf het mooie Millingen. Dit is zo dichtbij dat we ons met de lokale taximaatschappij naar het festival laten brengen (naam en toenaam volgen pas als het sponsor contract helemaal rond is).

Het festival is klein en herbergt het muziekgeweld in vier tenten. Twee grote tenten voor de Directs en de Racoons, een kleine tent voor Osdorp Possé en een oefententje voor beginnende bands. Ik begin dit festival in de Veldhunten stage. Daar spelen drie dames onder de naam Ysis. Het doet een beetje denken aan een mix van Nederlandse zangeressen. Ik vind het sympathiek maar op termijn ook wel vermoeiend.

Gelukkig schudden de mannen van Laberinto de hersenen weer wakker. Zij gaan samen met Osdorp Posse een album opnemen en mogen een kleine gig doen. Het klinkt errug stevig en de band heeft ook wel een goede presentatie. Het is een beetje latino metal en ik kan het wel waarderen. Als de heren na een nummer of vijf pleite zijn gaat het gescratch van start en meld de Osdorp Posse zich op Huntenpop 2006. Hoe het komt weet ik niet, maar ik heb de posse helemaal gemist. Ik wist van het bestaan, mijn vrienden luisterde het ook, maar ik was druk met andere muziek. Misschien moet ik me rot schamen, maar ik ken er niets van. Nu scheelde dat, want door het slechte geluid was er geen reet van te maken. De tent kwam dan ook niet los en daarmee was de ‘coming-back’ van Def P met zijn posse niet echt een succes. Pas toen Laberinto weer het podium op klom en samen met Osdorp Posse een paar liedjes deed, kwam er een beetje stemming. Die combo van Nederlands rap en (latino)metal is niet nieuw, maar daarom niet minder leuk. Gaan we zeker in de gaten houden.

Inmiddels was in de grote tent Direct begonnen. Ik kijk vanaf achteren naar het jongensbandje dat leuke liedjes maakt. Het is de tweede keer dat ik ze live zie en ik moet eerlijk zeggen dat het niet heel bijzonder is. Ze doen hun ding, roepen een keer iets naar het publiek en spelen een covertje. Spike is degene die het optreden nog een beetje levend maakt. De vorige speelde (?) hij de gedrogeerde rocker die niet stil kon staan, dit keer is hij de man met de droge humor. Ondanks zijn inspanningen en het leuke webcamgirl, ga ik op zoek naar andere muziek. En die vind ik! Nou en of! In de andere tent speelt namelijk Flaco Jiminez en nog was van die cowboys. Countrymuziek die in de jaren ’30 als ouderwets werd gezien. De tent was dan ook nagenoeg leeg. Enkele lokale rockers genoten van de liedjes en zongen alle teksten mee! Een groepje jongeren stonden gewoon hardop te lachen om de band het publiek en ik moet eerlijk zeggen dat het erg grappig was. Dat de organisatie een breed publiek probeert te trekken, begrijp ik. Maar misschien was dit wat overdreven.

Na een korte pauze val ik binnen bij een optreden van Stevie Ann. Een leuke dame die op de radio knapper is dan in het echt. Haar muziek is pakkend en ze speelt uitnodigend.

Als Stevie Ann klaar is, begint in één van de grote tenten Kashmir. Ik heb deze band al twee keer gezien en ik begrijp niet wat er leuk aan is. Omdat ik tijdens Haldern 2006 een muziekliefhebster beloofd heb Kasmir in de herkansing te doen, sta ik bij het begin van het optreden redelijk vooraan. Met keyboards en raar gepingel begint het optreden. Dit duurt erg lang, te lang. Ik wacht het twee nummer af, maar dat kan me ook niet bekoren. Daar komt bij dat het geluid veel te hard staat. Ik vlucht de tent uit. Kashmir heeft me weer niet kunnen overtuigen. Later gaan twee andere van ons ook naar Kashmir luisteren. Ze komen redelijk enthousiast terug: “Leuke rockband!!” Ik leg me er maar bij neer. Kashmir is vast goed, alleen mis ik het altijd.

Ik keer weer naar de tent van Kashmir terug. Het podium is omgebouwd voor de Stereo MC’s. Ik ken die band wel ergens van, maar helemaal plaatsen kan ik het niet. En daar komt bij dat van dergelijke dance toch niet mijn ding is. Oké, ik geef het doe: het was niet mijn ding. Ongelofelijk wat een enorm goed optreden van de Stereo MC’s. Supershow en een leuk contact met het publiek. De hele tent swingde een uur lang. Natuurlijk kende ik ‘connected’ maar de andere nummers werden net zo goed meegedanst. Werelds!!

Voor mij was het grote wachten op Kaisers Orchestra begonnen. Ik zou ze voor de zesde keer gaan zien en ik popelde van ongeduld. Alles stond al klaar, alleen Kaiser moest nog komen. Ik schreeuwde het uit toen de band het podium betrad: Kaiser!!! Alle energie die ik voor dit optreden had bewaard kon ik de rest van de show lekker bij me houden. Kaisers Orchestra was ziek, had een sterfgeval in de familie of hebben ruzie met de veldhuntelaren: wat een kutoptreden! Bijna geen contact met het publiek. De nummers werden stuk voor stuk afgedaan. De zanger zegt dat ze een paar hits in scandanavië hebben gehad en dat wij ze misschien ook wel kennen: ompta toll du dorr! De band zet echter een ander nummer in. Als hun bekenste nummer afgelopen is, verlaat ik de tent voor het einde van het optreden. Teleurgesteld in Kaiser. Maar goed, vijf optredens lang een 10 en dan nu een 1, dat maakt een gemiddelde van 8,5 en dat is nog niet slecht…

Ik sluit de avond af bij de Presidents of the Usa. Lachuh man, die presidents. Leuk bandje, al was het tien jaar geleden dat ze met Peaches een hit hadden. Dat lijkt het publiek niet te deren. De hele tent zingt het nummer uit volle borst mee. Inclusief uw verslaggever, hij had toch nog genoeg energie over!

Huntenpop 2006 was zeker weer de moeite waard. Hou volgend jaar de website in de gaten of volg de agenda in dit periodiek!